آیا نامیدن آن به “اعتیاد به غذا” کمک می کند یا آسیب می رساند؟


زمان خواندن: 6 دقیقه

این یک انکار عمومی است: “من به غذاهای X معتاد هستم” یا “من نمی توانم خودم را با شکر کنترل کنم”. مفهوم اعتیاد به غذا به راحتی توسط اکثر مردم پذیرفته می شود و تحقیقات نشان می دهد که اکثر مردم معتقدند “چاقی” می تواند باعث اعتیاد به غذا شود. در حقیقت ، نیمی از مردم معتقدند که به غذا معتاد هستند.

با این حال ، این ایده که ما می توانیم به شیوه ای معتاد به مواد غذایی باشیم که به الکل یا کوکائین اعتیاد داریم ، در محافل علمی داغ شده است.

برخی از دانشمندان معتقدند که ما می توانیم به عنوان یک ماده غذایی به مواد غذایی معتاد باشیم. برخی اشاره می کنند که هیچ شواهد محکمی برای حمایت از این ایده وجود ندارد ، اما به احتمال زیاد برخی افراد “اعتیاد به غذا” را تجربه کرده اند. (این یک نوع اخلاقی اعتیاد است ، شبیه اعتیاد به خرید یا قمار.) این را قبلاً در کتاب خود نوشتم سیاتل تایمز ستون

اما جنبه دیگری از “اعتیاد به غذا” وجود دارد که در تحقیقات علمی از اهمیت بیشتری برخوردار شده است. مائو نا چگونه ایده اعتیاد به غذا ، دیدگاه خودمان یا دیگران را تغییر می دهد. بیایید عمیق تر کاوش کنیم.

بحث در مورد تفاوت های ظریف اعتیاد به غذا

در اوایل سال جاری ، مجموعه ای از مقالات در مورد مجله آمریکایی تغذیه بالینی مفهوم اعتیاد به مواد غذایی مورد بحث استبه به طور خاص در مورد اینکه آیا به توضیح پرخوری و افزایش وزن کمک می کند یا خیر.

تیاو با محققان موافقت می کند که برخی افراد به گونه ای غذا می خورند که با ظاهر اعتیاد مطابقت داشته باشد. آنها همچنین موافقند که ویژگی های غذای خورده شده ، عوامل خطرساز فردی و الگوهای اخلاقی در خوردن مانند اعتیاد به غذا است. در نهایت ، آنها توافق می کنند که عوامل م havingثر در داشتن شاخص توده بدنی (BMI) در محدوده “چربی” اجزای زیادی هستند ، و در حالی که رفتاری مانند خوردن اعتیادآور برای برخی افراد با وزن زیاد بدن مانند غذاهای اعتیادآور اهمیت دارد. رفتارهایی نیز در افرادی با وزن بدن بالا رخ می دهد.

یک سوء تفاهم در مورد اعتیادآور غذاهای فرآوری شده وجود دارد. به طور خاص ، یکی از محققان گفت که غذاهای فرآوری شده – که حاوی کربوهیدرات ها و چربی هایی هستند که به راحتی جذب می شوند ، همراه با نمک و افزودنی های طعم دهنده – در تحریک مسیرهای پاداش مغز م andثرتر و به طرز اعتیاد آور تر از غذای کمی فرآوری شده هستند.

محققان دیگر چنین می گویند شواهد کمی وجود دارد که مواد غذایی خاص باعث تحریک می شوندبه عادت اعتیاد آور بودن غذا علاقه دارد. اول ، اکثر غذاهای فرآوری شده را نمی توان با داروها مقایسه کرد که از طریق مکانیسم های بیوشیمیایی خاص و مستقیم در مغز و بدن عمل می کنند. همچنین ، در نظر بگیرید که اکثر مردم روزانه غذاهای بسیار فرآوری شده را بدون تجربه عوارض جانبی مرتبط با دارو مصرف می کنند.

“اعتیاد به غذا” و فتفوبیای داخلی

بحث در مورد اعتیاد به غذا ، ممکن است آسیب ناخواسته ای از خود یا دیگران به عنوان “معتادان به غذا” داشته باشیم. فوبیای چربی در جامعه ما رایج است (در کمال تعجب ، من می دانم) ، و می توان با برخی باورها در مورد علت افزایش وزن ، فاتفوبیا را تشدید کرد.

در واقع ، اگر ما در مورد علل وضعیت سلامتی قضاوت کنیم (نه اینکه بدن بزرگتر وضعیت سلامتی باشد ، اما در جامعه ما اینگونه ترسیم شده است) ، این قضاوت ها احتمالاً بر نگرش ما در مورد خود افراد تأثیر می گذارد.

مطالعه ای که در ماه آگوست در مجله منتشر شد چاقی 447 فرد بزرگسال برای مطالعه یکی از چهار کانال اطلاع رسانی انتخاب شدند. سه مورد علت “چاقی” را توضیح می دهد – دوره ای که بر اعتیاد به غذا تمرکز دارد ، یکی روی اعتیاد به غذا و دیگری بر عدم تعادل کالری – و چهارم “محدودیت” است. مسیر خواندن غیر مرتبط با وزن. آهنگها طوری طراحی شده اند که لحنی خنثی دارند و از اعمالی مانند “انتخاب” ، “اراده” یا “خودکنترلی” استفاده نمی کنند.

سپس شرکت کنندگان ارزیابی های طراحی شده برای اندازه گیری افزایش وزن (اصطلاح دیگری برای فتفوبیا) را که خود هدایت می شدند (داخلی سازی کردند) یا غیر آن (خارجی سازی کردند) طراحی کردند. شرکت کنندگانی که این متن را خوانده اند اعتیاد به غذا را علت ایجاد آن توصیف کرده اند افزایش وزن قابل توجهی را گزارش کرد در مقایسه با کسانی که در وضعیت کنترل هستند. این برعکس چیزی است که محققان انتظار داشتند.

آنچه واقعاً جالب بود افرادی بود که در گروه به آنها آموزش خواندن مسیر اعتیاد به غذا داده شد. سطوح افزایش قابل توجهی از وزن داخلی بدون در نظر گرفتن وزن آنها یا اینکه خود را با اعتیاد به مواد مخدر مبارزه می کنند یا خیر.

نویسندگان پیشنهاد می کنند که ممکن است بحث درباره خواندن مواد غذایی اعتیادآور در افزایش وزن – اما نه در سایر غذاها – وجود داشته باشد. سرزنش خود از شرکت کنندگان برای انتخاب غذاهای فرآوری شده که “اعتیادآور” نامیده می شود یا باعث می شود آنها با قطع این غذاها امید خود را از دست بدهند.به این به نوبه خود ممکن است احساس اضطراب و ناراحتی مربوط به وزن را در کنار تمایل آنها برای کاهش وزن افزایش دهد.

“اعتیاد به غذا” و فتفوبیا که توسط دیگران مطرح شده است

یک مقاله تحقیقی در سال 2019 به طور خاص پرسید که آیا مارک “اعتیاد به غذا” از ننگ وزن تغذیه می کند یا خیر. در دو مطالعه آنلاین مجزا ، از 962 شرکت کننده خواسته شد تا قسمتی را در مورد زنی که “اضافه وزن” نامیده شده بخوانند. اما همه مسیرها دقیقاً یکسان نیستند.

مطابق با تکلیف تصادفی ، برخی از شرکت کنندگان قسمتی را خواندند که در آن پزشک توسط پزشک به اعتیاد به غذا (“وضعیت پزشکی”) مبتلا شده بود. در دیگری ، زن معتقد بود که به غذا معتاد است (شرایط “خود تشخیص داده شده بود”). سوم ، هیچ اشاره ای به اعتیاد به غذا (شرایط “کنترل”) نشده است.

شرکت کنندگان قسمت های “پزشکی” و “خودآگاه” را می خوانند انگ بيشتري را نسبت به زن بيان مي كند نسبت به کسانی که وینت “کنترل” را می خوانند. این حتی در مورد شرکت کنندگان صادق بود که معتقد بودند اعتیاد یک بیماری است نه چیزی که تحت کنترل خود ما باشد.

بنابراین ایده این است که اگر کسی به غذا معتاد است ، حتی اگر تقصیر او نیست ، مشکلی در او وجود دارد و او شایسته تحقیر است. این همان چیزی نیست که بسیاری از مردم به دنبال اعتیاد به الکل یا مواد مخدر هستند.

فراتر از معناشناسی

منقبلاً گفته شد و باز هم می گویم: اعتیاد به غذا واقعاً یک چیز واقعی است یا نه ، آیا احساس می کنید به غذا معتاد هستید ، واقعاً آن را احساس می کنید.

خوب است به این نکته اشاره کنیم که اگر گروهی از افراد را که هنگام خوردن غذای یکسان احساس یکسان “خارج از کنترل” می کنند ، افراد مختلف در گروه این تجربه را با نام های مختلف صدا می کنند:

  • اعتیاد به غذا
  • پرخوری
  • غذای احساسی
  • پرخوری

با این وجود ، تنها یک مورد (اختلال پرخوری) دارای معیارهای واقعی برای تشخیص است آنچه واقعاً مهم است نام نیست ، این است که اگر چیزی در رژیم غذایی شما وجود دارد که شما را نگران می کند ، به کمک و پشتیبانی نیاز دارید.

من پیشنهاد می کنم که عدم اجتناب پاسخ است. یکی از چیزهایی که هنگام غذا خوردن باعث احساسات غیرقابل کنترل می شود ، ممنوعیت است. این امر به ویژه اگر کالری را محدود کنیم و بدن به اندازه کافی سوخت نداشته باشد صادق است. وقتی غذاهای خاص را محدود می کنیم ، این امر نیز صادق است. این سندرم “میوه ممنوعه” است. و اجتناب جز ممنوعیت کلی چیست؟

تلاش برای مقابله با اعتیاد به غذا در تسلیم یک دستور العمل برای خوردن مجدد است. رسیدن به پایان اتفاقات زمان و توجه می طلبد و به بررسی تاریخچه غذا و تغذیه می پردازد. اینها شامل تجربیات اولیه کودکی است. این باعث مواردی مانند ناامنی غذایی و ضربه می شود. تعمیرات اساسی بدون هیچ راهی سریع و آسان برای حل.

برخی منابع

من همیشه این قسمت از پادکست Food Psych را توصیه می کنم: “حقیقت در مورد” اعتیاد به غذا “با مارسی ایوانز.” (شماره 80 اگر قبلاً در بستر پادکست انتخابی خود در Food Psych مشترک شده اید.)

من با مارسی مصاحبه کردم سیاتل تایمز سال گذشته ، و در مورد اعتیاد به غذا در این ویدیوی فیس بوک به طور همزمان بحث شد.


کری دنت یک متخصص تغذیه ثبت شده در غرب اقیانوس آرام ، نویسنده مستقل ، مشاور غذای شهودی ، نویسنده و سخنران. ابرقدرت های او درگیر هستند افسانه های سرزده تغذیه و توانمندسازی زنان احساس بهتری نسبت به بدن خود داشته باشند و غذاهایی را انتخاب کنند که از لذت ، تغذیه و سلامتی پشتیبانی می کند.

این پست را چاپ کنید این پست را چاپ کنید

دیدگاهتان را بنویسید